กินเลี้ยงส่งท้าย ม.ต้น


และแล้ววันสุดท้ายของชีวิตใน ม.ต้น ก็มาถึง วันนั้นวันที่ 23 ก.พ. 2555 เป็นวันสอบวันสุดท้ายของพวกผม  ซึ่งแต่ละวิชานั้นก็แบบว่ายากโคตรๆ!!! แต่ว่าในวันนั้นอะ พวกผมไม่ไ้ด้คิดเรื่องการสอบละ เพราะใจมันไปอยู่ที่การกินเลี้ยงตอนเย็นเรียบร้อยละ ตอนแรกพวกผมกะว่าจะเล่นบอลก่อนค่อยไปกิน เพราะว่าจะได้กินให้คุ้ม 555 แต่ว่ามันไม่ได้เป็นไปตามแพลนที่วางไว้แต่แรก เพราะว่า พวกเราไม่รู้มาก่อนว่า ท่านรองฯสุนทรีจะนัดประชุมเรื่องเข้าค่ายลูกเสือ ทำให้เสียเวลาไปนานพอสมควร และบวกกับรถติดอีก ทำให้ไปถึง ที่ร้านาริมน้ำหมูกระทะ ประมาณ 5 โมง 15 แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ไหนๆก็วันสุดท้ายละ ก็เลยกะว่าจะอยู่ยาวๆ กลับบ้านเย็นไปเลย!

ขึ้นชื่อว่าหมูกระทะ คือเป็นการกินแบบบุฟเฟต์(กินไม่อั้น) ดังนั้นคุณเจ้าของร้านครับ คุณพลาดละ!ที่ให้พวกผมไปกินกันอะ  ในตอนแรกก็ยังกินเเบบออร์เดิร์ฟ(เรียกน้ำย่อย)กันอยู่ ที่ว่ายังไม่มีใครกล้ากินกันเยอะก็เพราะว่า คนยังน้อยอยู่ และอีกอย่างก็คือ เพราะมีอาจารย์ไปด้วย (คือแบบว่าเกรงใจนิดนึง อะนะอะนะ! 555)  แต่พอ ประมาณสัก 6 โมงเท่านั้นหละ คนเริ่มมากันครบแล้ว หลังจากนั้น ทุกคนก็ไม่รีรอ และ ลังเลอีกต่อไป ทุกคนตกอยู่ในสภาวะทิ้งตัว เอ้ย! ปอบลง 555 กินกันไม่หวาดไม่ไหว และ ในที่นี้ มีเพื่อนผมคนนึง ชื่อ กวิน เรืองรักษ์ลิขิต ในห้องเรียก กวินโอ้ว! 555 เค้ามีวิธีการย่างหมูที่ประหลาดมักๆ 

ดูจากในรูปสิ พี่แกเล่นเอาหมูไปวางซ้อนกันเป็นชั้นๆอะ ที่ผมนับนะ 3 ชั้นอะ แล้วมันยังไม่ทันสุกดีอะ พี่โอ้วแกเอามากินซะละ มิหนำซ้ำยังมีหน้าบอกอีกนะว่า อร่อยดีออกลองปะละ! คือ ผมแอบด่ามันในใจว่า “ถ้าอร่อยนักคุณเก็บไว้ให้พ่อคุณกินเหอะ 555” แหม นี่มันหมูกระทะนะ ไม่ใช่สเต๊ก ที่จะได้มี ดิบ กึ่งสุกกึ่งดิบ และก็ ดิบ น่ะ!

และ มีเซอร์ไพรส์อีกอย่าง นั่นก็คือ มีเพื่อนคนนึงของพวกผม เค้ามีนามว่า ก้อง นันทวัฒน์ อภิกมลกุล ผู้ซึ่งได้รับฉายา “นักม่ออันดับ 1 ของห้อง” 555 คงไม่ต้องให้อธิบายนะครับว่าคำว่า “ม่อ” แปลว่าอะไร 555  เค้าได้พาหวานใจส่งตรงจาก ศ.น.(ศึกษานารี) มาทำความรู้จักกับเพื่อนๆด้วย เธอผู้นั้่นมีนามว่า น้องมาย  ผู้ซึ่งเงียบตลอดทั้งงานเล้ย! เรียกได้ว่ากินไม่คุ้มอะ ส่วนก้องของพวกเรานี่ก็กินอย่างเดียว ไม่สนใจดูแลแฟนตัวเองเล้ย 555 และ ก้อง ยังกลับก่อนคนอื่นๆด้วยนะ บอกว่าแม่โทรตาม แต่จริงๆแล้วอะ จะไปไหนกันต่อรึป่าว 555 ประเด็นนี้กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ไปแล้ว ในห้อง 3/1

สำหรับอาจารย์รวีวรรณ บุญญวงศ์  อาจารย์ประจำชั้นของพวกเรานะครับ ปีนี้ก็เป็นปีสุดท้ายของอาจารย์เหมือนกันครับ เรียกได้ว่าสั่งลา ม.ต้น พร้อมกันทั้งลูกศิษย์ ทั้งอาจารย์กันเลยทีเดียว และงานนี้เนี่ย ก็ต้องขอขอบคุณอาจารย์เหมือนกันนะครับที่กรุณาช่วยสละเวลามาดูแลพวกผมนะคร้าบ!!!

คราวนี้มาดูความหลากหลายของสไตล์การกินหมูกระทะกันบ้างนะครับ

หม้อนี้เหมาะสำหรับคนที่ชอบการกินแบบสัตว์ป่านะครับ คือ แบบดิบๆ สุกนิดๆแค่เปลือกนอกก็พอ 555

หม้อนี้เหมาะสำหรับคนที่รักสุขภาพนะครับ เพราะมีทั้งผัก และ เนื้อสัตว์ที่ไขมันต่ำอย่างปลานะครับ หม้อนี้อยู่บนโต๊ะผมเองอะครับ 55

หม้อนี้สำหรับคนธรรมดากินกันนะครับ เพราะมีทั้งเนื้อหลากชนิด และ ผักแกล้มหน่อยๆ แบล๊กสักขวด เอ้ย! ไม่ใช่ โค๊กสักขวด จะครบสูตรเลยอะครับ 55

ผมกลับบ้านประมาณ 1 ทุ่มกว่าๆ แต่โชคดีที่รถไม่ติดจึงถึงบ้านเร็ว พอกลับถึงบ้านนี่ก็สลบเหมือดด้วยความอิ่มและสนุก 555

บรรยากาศการสอบเข้ามหิดลวิทยานุสรณ์รอบแรก ณ ท.ภ.


 

ในที่สุด วันที่ 15 มกราคม 2555 ที่ผมรอคอยก็มาถึง มันเป็นวันที่ผมจะได้มาสอบเข้าโรงเรียนในฝันของผม นั่นก็คือมหิดลวิทยานุสรณ์นั่นเองโรงเรียนที่ขึ้นชื่อด้านวิทยาศาสตร์เป็นอย่างมากและก็สอบเข้ายากมากเช่นกัน

 

 

 

 

 

เราเห็นกันบ่อยนักกับภาพแบบนี้ คือ การบนก่อนที่จะเข้าห้องสอบ ซึ่งผมก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้หรอกนะ เพราะถ้าเราบนไป แต่ถ้าไม่ขยันนะ เราก็สอบไม่ติดอยู่ดี

 

 

 

ในภาคเช้าสอบวิชาคณิตศาสตร์ ผมคิดว่ามันไม่น่าจะยากเกินความสามารถของผม แต่หน้ามือเป็นฝ่าเท้า มันโคตรยากอะ ขนาดผมว่า ผมเป็นคนที่ถนัดในคณิตอย่างมากนะ ยังทำได้แ่ค่ครึ่งเดียวเองอะ เพื่อนผมนี่ออกมาที ดูเหมือนกันมึนๆเลยอะ

 

 

หลังจากสอบเสร็จ ผมกับเพื่อนก็มากินข้าวกันพร้อมกับมาระบายอารมณ์กันที่ร้านกบ(ร้านแถวทวีธา) เสียงในร้านนี่ยังกะตลาดสดอะ

 

 

 

 

 

 

 

จะสอบรอบบ่ายอยู่ละ ยังจะมีอารมณ์มานัี่งดูทีวีคลายเครียดกันอีกนะครับเด็ก ท.ภ.นี่ไม่ไหวจริงๆ

 

 

 

 

 

การสอบรอบบ่ายเป็นการสอบวิชาวิทยาศาสตร์ ผมคิดว่าวิชานี้ผมต้องตายแน่ๆ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง โจทย์บางข้อยาว 2 หน้ากระดาษ ผมเห็นโจทย์ทีนี่แบบว่าต้องมั่วอะเอาจริง ชีววิทยาค่อยง่ายหน่อย แต่ฟิสิกกับเคมีนี่ไม่ไหวครับขอบอก พอกลับมาถึงบ้านก็ขอนอนก่อนละเหนื่อย!!

งานโดราเอมอน-วันเด็ก ณ เซ็นปิ่น


 

โดราเอมอน การ์ตูนยอดนิยมตั้งแต่รุ่นพ่อ ยันรุ่นลูก เชื่อว่าไม่มีใครที่จะไม่รู้จัก โดราเอมอน

สำหรับงานที่เซ็นปิ่นในวันนั้น เด็กเยอะมาก แต่แปลกนะ ไม่มีมาสคอทโดราเอมอนออกมา ทั้งๆที่เป็นงานโดราเอมอนแท้

 

 

 

 

อื้อหือ!!! โดราเอมอน ตั้งแต่เล่ม 1 จนถึงเล่มล่าสุด มันได้ถูกรวบรวมมาไว้ที่นี่แล้ว อยากได้เล่มไหน ก็เชิญหยิบได้ มีหมดอะ

 

 

 

 

 

 

ขนาดรองเท้าก็ยังมีมาให้ เลือกซื้อเลือกหากัน โดราเอมอนนี่ขายได้ทุกอย่างจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

เห้ย!!! ขนาดผ้ารองตูดเด็ก เอ้ย! แพมเพิร์ท ก็ยังมีลายโดราเอมอนอะนะ คิดดูเอาเองละกัน

 

 

 

 

 

 

 

และที่ขาดไม่ได้ ถ้าเป็นงานโดราเอมอนละก็ ต้องเป็นเสื้อลายโดราเอมอนนี่หละ

ปล.แต่ว่าราคาอาจจะแพงซักนีดส์นึงนะ 555

 

 

 

ถ้าเป็นผมตอนเด็กๆอะนะ ผมจะชอบงานโดราเอมอนมากเลยละ แต่พอโตแล้วก็รู้สึกว่า มันเป็นงานหลอกเด็กให้ชวนพ่อแม่เสียตังค์แพงๆดีๆนี่เองอะ

OpenHouse TP55


วันที่ 13 มกราคม 2555 เป็นวันที่ชาวทวีธามีความสุขมากที่สุด ซึ่งผมเองก็มีความสุขมากเช่นกันที่ได้เล่นบอลกันทั้งวัน 555

โดยปกติแล้วงานเปิดบ้านนี้ จะเป็นงานที่จัดกันบริเวณสนามฟุตบอล แต่ในปีนี้ไม่รู้เพราะอะไรจึงจัดกันบนห้อง และ จริงๆแล้ว มันจะต้องแสดงผลงานโครงงานของแต่ละห้อง แต่ว่าปีนี้ให้เป็นการแสดงนำเสนองานบูรณาการแทน ซึ่งพวกผมนั้นได้พยายามทำกันอย่างยากลำบากมาก(ก็พึ่งจะมาทำกันก่อนวันงาน 1 วันจะไม่ให้ลำบากได้ยังไง แถมแต่ละคนก็ยังติดเล่นกันอีก) แต่นั่นไม่ได้ทำให้งานของพวกเรานั้นออกมาทุเรจ มันออกมาดูดีมากๆ

 

 

เชื่อมั้ยละครับว่าเรานั่งทำกันในคาบเรียนวิชาอื่น แต่งเรื่องแปลเรื่องเป็นภาษาอังกฤษ ล้วนทำในชั่วโมงเรียนล้วนๆ กลุ่มพวกเรานี่มีความสามารถล้ำเลิศมากๆ 555

 

 

 

 

ไอต้นไม้ต้นเนี้ย เอาจริงๆนะ มันไม่ได้เข้ากันกับงานเลยอะ ผมขอบอกตรงๆ  แต่ใส่เข้าไปให้ห้องมันดูไม่ว่างก็ดีเหมือนกันนะ 555

 

 

 

 

 

ภาพนี้จะสวยไปละนะ น่าฉีักทิ้งชะมัด!!!

 

 

 

 

งานในวันนั้น ทางประธานนักเรียนได้มีการจัดวงดนตรีที่ตั้งเองโดยเด็กทวีธาขึ้นเล่นดนตรีด้วย ถึงบางวงจะเล่นได้ห่วยแตกแค่ไหนก็ตามแต่มันก็ทำให้เราคลายเครียดจากความเบื่อของการทำงานบูรณาการได้ไม่น้อย ท้ายสุดแล้วงานก็จบลงได้ด้วยดี

ปล.มีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือ ทำไมปีนี้ไม่มีเด็กโรงเรียนอื่นมาดูโรงเรียนทวีธาเลยอะ?

หนังสั้นเฉลิมพระเกียรติ ราชประชานุเคราะห์


หนังสั้นเฉลิมพระเกียรติเรื่องนี้ ทำให้ผมได้รู้ว่้า การบำเพ็ญประโยชน์ การเป็นจิตอาสา หรือ การช่วยเหลือคนอื่น เราไม่ควรจะหวังสิ่งตอบแทนใดๆทั้งสิ้น

และทำให้ผมรู้ว่าความเหนื่อยของเรานั้นมันเทียบไม่ได้เลยกับความเหนื่อยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระองค์ท่านทรงงานหนักตลอดเวลา แต่พระองค์ก็ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลย แม้แต่น้อย ดังนั้นเราเจอปัญหาอะไรเพียงนิดหน่อย ก็อย่าเพิ่งท้อซะก่อน

หนังสั้นเฉลิมพระเกียรติ เรื่องเดียวกัน


จากการที่ผมได้ดูหนังสั้นเรื่องนี้ มันได้ให้อะไรกับผมหลายอย่าง อย่างแรก คือ ทำให้ผมได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรานั้นล้วนมาจากพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเราชาวไทยทั้งสิ้่น ไม่ว่าจะเป็น ไฟฟ้า ประปา หรือ แม้แต่ ผลไม้เมืองหนาวที่ไม่น่าเชื่อว่าจะปลูกในเมืองไทยได้ แต่พระองค์ท่านทำได้   ที่ที่พระองค์ท่านเสด็จบางที่แม้แต่คนธรรมดายังไม่เคยเข้าไปถึง แต่พระองค์ท่านก็เข้าไปถึงนำความเจริญไปสู่ประชาชน ผมซาบซึ้งกับพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่านจริงๆ

ชั้นวางของออกแบบเอง 1 เดียวในโลก


หลังจากวิกฤตการณ์มหาอุทกภัยที่ผ่านมา ทำให้ตู้โชว์ในบ้านผมพังไปหลายตู้อยู่เหมือนกัน พ่อผมจึงคิดจะซื้อตู้ใหม่ แต่พอไปดูตามร้านต่างๆ มันก็ไม่มีอันไหนที่ถูกใจ จึงคิดที่จะทำชั้นนี้ขึ้นเอง โดยออกแบบเอง แล้วไปสั่งให้ช่างทำตามแบบ กว่าช่างจะทำได้ตามแบบ ถูกใจพ่อผมเนี่ย ก็ต้องแก้กันเยอะพอสมควร ที่ผมเห็นอะเกิน 10 รอบอะ ที่พ่อผมเรียกไปแก้ แต่นี่ก็เป็นข้อดีของพ่อผมเพราะพ่อเป็นคนมองแทบทุกอย่างแบบละเอียดยิบ ถึงแม้จะสายตายาวก็เหอะนะ

 

 

กระจกที่เราใช้นั้นมีความหนามากประมาณ 1 ซม. ซึ่งถ้าไปซื้อข้างนอกเนี่ยเราคงจะไม่มีปัญญาจ่าย แต่พอดีตู้ที่พังไป มันมีกระจกเหลืออยู่เกือบ 10 บาน จึงนำมาใช้กับชั้นนี้

 

 

 

 

 

สิ่งที่ใช้รองกระจกนั้น ตอนแรกกะจะเอาเป็นผ้าธรรมดามาปูกันรอยเฉยๆ แต่พอลองทำดูปรากฎว่ามันออกมาดูรกรุงรังไป เราก็เลยเปลี่ยนมาเป็นแป้นรองรูปวงกลมจากผ้าสักหลาด ซึ่งทำแล้วดูดีกว่าเยอะเลยอะ

 

 

 

 

ส่วนที่เป็นโครงของชั้น ทำมาจากเหล็กกลวงหน้าตัดสี่เหลี่ยมจัตุรัส มาตัดตามแบบ แล้วประกอบเป็นรูปร่างขึ้นมา ทาสีรองพื้นด้วยสีแดง แล้วทาทับด้วยสีทอง ทำให้ดูมีราคา+ราศีมากยิ่งขึ้น

TP-Presenter Workshop 54 (P.E. Uniform)


มาดูแบบฟอร์มของชุดพละกันบ้างนะครับผม

 

อย่างแรกกีฬาโปรดอันดับ 1 ที่ใครหลายๆคนชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง “ฟุตบอล” นั่นเอง

ผมมีดาวยิงประจำใจคนนึง เขาคือ RVP หรือ Robin Van Persie นั่นเอง

 

 

 

 

ชอบมาเป็นอันดับ 2 คือ บาสเก็ตบอล ถึงแม้ผมจะตัวไม่สูง แต่ก็ชอบเล่นกีฬานี้นะ เพราะ มันเป็นกีฬาที่ผมคิดว่าต้องใช้สมรรถภาพทางกายเยอะพอสมควร ผมว่าใช้เยอะกว่าฟุตบอลอีกนะ

สตาร์ประจำใจ คือ เหยา หมิง อดีตเซ็นเตอร์ของฮิวส์ตัน รอกเกตส์ ซึ่งเลิกเล่นไปแล้ว

 

 

 

ว้าว! ดูเหมือนจะดึงขึ้นอะนะ จริงๆแล้วน่ะ ไม่ขึ้นสักทีอะ ลองมาหลายรอบละ 555

 

 

 

 

 

 

 

 

ม.3 เรียนตะกร้อ ก็ขอเอาลูกตะกร้อมาถ่ายด้วยละกัน แต่จริงๆแล้วไม่ค่อยชอบเท่าไร มันลูกเล็ก เล่นก็ยากด้วย

 

 

 

 

 

 

เห็นมีกรวยยางจราจรวางอยู่ตรงที่เล่นบอล ก็เลยหยิบมาถ่ายรูปด้วยซะเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

รูปนี้ถ่ายตอนกำลังจะกลับบ้าน เป็นบรรยากาศยามเย็นที่สุดยอดมาก (ตรงไหนฟระ)

 

 

 

 

 

TP-Presenter Workshop 54 (School Uniform)


คราวนี้มาดูกันในชุดนักเรียนกับหัวเกรียนๆกันบ้างนะครับ (-*- ทุกรูปมันก็เกรียนหมดไม่ใช่รึ)

 

กีตาร์ตัวนี้ไม่ใช่ของผมหรอกนะครับ เพราะผมนะเล่นกีตาร์ไม่เป็นและก็ไม่คิดจะเล่นด้วยครับ ชอบฟังมากกว่าน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

นี่ก็อีกตัวครับ เหมือนกันคือไม่ใช่ของผม 555 แต่ขอยืมมาถ่ายเพราะสวยดี

 

 

 

 

 

 

มุมนี้มุมโปรด เอาไว้นั่งทำการบ้าน และ เล่นเพลย์ทู 555+

 

 

 

 

 

 

 

มุมนี้สุดยอดอะ ถ่ายกับฝูงม้า ตรงภาพม้า อย่าคิดว่ามันเป็นรูปนะ มันเป็นกระจกเงานะ

 

 

 

 

 

 

 

ภาพนี้ขอหน้านิ่ง แบบว่าขี้เกียจทำท่าเยอะ ก็ดูดีไปอีกแบบนะเนี่ยเรา 555

 

 

 

 

 

 

 

เจ๋งโคตรครับรูปนี้ ยืนพิงประตูบวกกับอมยิ้มนิดๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

TP-Presenter Workshop 54 (Private Form 2)


วันนี้มาในชุดสีเทาสไตล์เด็กวัดนิดๆ เสื้อตัวนี้เป็นเสื้อตัวโปรดผมเลยนะ มีข้อความเขียนว่า “Just say NO to fake bearings” แปลเป็นไทยก็คือ “ไม่เอาพวกชอบแอ๊บบุคลิก”

แต่จริงๆงะมันไม่ได้แปลอย่างนี้หรอกนะมันแปลว่า “อย่าใช้อะไหล่ของปลอม” เพราะคำว่า bearing มันแปลได้2ความหมาย แต่ผมชอบความหมายแรกมากกว่า 555

 

 

นี่เป็นงานที่ผมจะต้องทำทุกวัน แต่ถ้าจะถามว่าอยากทำมั้ยนะหรอ บอกตรงๆนะว่ามันก็ขี้เกียจทำอะ แต่ว่าช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านบ้างมันก็ดี+สนุกไปอีกแบบเหมือนกันนะ

 

 

 

 

 

พอเสร็จจากงานบ้านละก็ ถ้าวันไหนไม่มีการบ้านก็จะมาเข้าครัว การทำอาหารสำหรับผมมันถือเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งนะ เวลาหงุดหงิดเรื่องอะไรมาก็มาระบายที่ครก 555ดูอย่างตอนถ่ายหน้านี่แสดงความรู้สึกได้สุดยอดมาก 55+

 

 

 

มาแล้วเมนูแสนอร่อยไข่เจียวนั่นเอง หลังถ่ายรูปเสร็จก็กินเลย โคตร!!!อร่อยอะ 555 (-*-เวอร์ละ)